Opel w Formule E ma za sobą miesiące pracy w symulatorze i prywatnych prób. Od 16 listopada wreszcie może sprawdzić bolid GSE 27FE w warunkach, których nie da się zamówić na wyłączność: na torze pełnym rywali. Pod Madrytem ekipa przećwiczy też dwa nowe formaty wyścigów, w tym jeden z obowiązkowym ładowaniem w alei serwisowej.

Opel w Formule E. Co sprawdzi w Jarama?
Na torze Circuito de Madrid Jarama Opel ogłosił w marcu, że wchodzi do Formuły E. Teraz wraca tam z gotowym bolidem i dwoma kierowcami. Oficjalne testy potrwają od 16 do 20 listopada. W planie zespołu są sesje dla etatowych kierowców w poniedziałek, środę i piątek, po trzy godziny przed południem i po południu. Daje to 18 godzin, podczas których można zbierać dane w tym samym miejscu i na tej samej nawierzchni co konkurenci.
Prywatny test pozwala sprawdzić, czy samochód przejedzie założony dystans, a zmiana ustawień da efekt, którego spodziewają się inżynierowie. Wspólne jazdy dorzucają do tego ruch na torze. Jeśli kierowca dogoni dwa wolniejsze auta, zaplanowana próba może skończyć się już w pierwszym sektorze. Zespół musi od razu zdecydować, czy warto zacząć ją ponownie, czy wykorzystać okrążenie do sprawdzenia innego ustawienia. Przy okazji uczy się podejmować te decyzje w tempie, w jakim będzie je podejmować w wyścigu.

Evans i Pourchaire przywożą różne doświadczenia
Za kierownicą samochodu z numerem 4 usiądzie Mitch Evans. Nowozelandczyk ma za sobą dziesięć sezonów Formuły E i dobrze wie, ile można zyskać, wybierając odpowiedni moment na atak. Numer 12 przypadł Théo Pourchaire’owi. Francuz, mistrz Formuły 2 z 2023 roku, w Jarama po raz pierwszy bierze udział w oficjalnych testach przed sezonem Formuły E.
Dla obu największą zmianą jest sam bolid. Evans ma punkt odniesienia z poprzednich generacji, ale musi na nowo ocenić, jak samochód reaguje na gaz i ile energii da się odzyskać na końcu prostej. Pourchaire dokłada do tego naukę wyścigowego zarządzania energią. Pogoń za kierowcą jadącym kilka metrów z przodu może kusić. Jeśli atak pochłonie zapas potrzebny na końcówkę, zysk z wyprzedzania łatwo oddać kilka okrążeń później.

GEN4 daje kierowcom więcej mocy i więcej pracy
Poprzedni GEN3 Evo miał do dyspozycji 300 kW w zwykłych warunkach wyścigowych. W GEN4 limit wzrósł do 450 kW, a w trybie Attack Mode sięga 600 kW. Aktywny napęd na cztery koła działa przez cały wyścig. Na wyjściu z ciasnego zakrętu kierowca może więc wykorzystać przyczepność obu osi, kiedy zaczyna przyspieszać. O tym, ile rzeczywiście uda się przenieść na asfalt, nadal decydują między innymi opony i stan nawierzchni.
Równie duża liczba pojawia się po drugiej stronie pedału. Maksymalna moc odzysku energii przy hamowaniu to 700 kW, a użyteczna energia na wyścig sięga 55 kWh. Kilowaty pokazują, jak szybko układ może w danej chwili odbierać energię. Kilowatogodziny określają, ile energii kierowca może zużyć w całym wyścigu. Dobrze widać to przy dojeździe do nawrotu. Miejsce i siła hamowania wpływają zarazem na prędkość wejścia, ustawienie auta i ilość prądu, która wróci do akumulatora.

W Jarama jest jeszcze jedna zmienna: opony Bridgestone, które debiutują w tej serii razem z GEN4. Zespół będzie szukał między innymi odpowiedniego ciśnienia oraz okna temperatury, w którym opony dają najlepszą przyczepność. To ważne również na dłuższym przejeździe. Ustawienie dobre na jedno szybkie okrążenie może zmienić zachowanie bolidu, gdy opony i nawierzchnia się rozgrzeją.
Tę samą różnicę między mocą a energią widać w samochodzie drogowym. W artykule o Porsche Cayenne Electric przyglądaliśmy się temu, jak auto zarządza osiągami podczas kolejnych mocnych przyspieszeń. Duża moc napędu pozwala szybko przyspieszyć, ale nie powie, jak daleko zajedziemy przy tej prędkości. Formuła E wciąga, kiedy widać na torze, jak zawodnicy robią z tej różnicy użytek. Jeden kierowca zużyje część zapasu, by dostać się przed wolniejszego rywala. Drugi poczeka i spróbuje wykorzystać energię wtedy, gdy będzie miał do dyspozycji więcej wolnego miejsca.

Dwa wyścigi, dwa sposoby wykorzystania energii
W środę i piątek zespoły mają przeprowadzić symulacje dwóch formatów. Pełny E-Prix trwa 45 minut i przewiduje obowiązkowy postój na ładowanie w ramach Pit Boost. Krótszy E-Prix Unleashed trwa 30 minut i odbywa się bez tej procedury. W krótszym formacie bolidy jadą też z konfiguracją aerodynamiczną o większym docisku. Zmienia to przyczepność w zakrętach, ale i warunki, w których kierowca będzie walczył o pozycję.

Przy dłuższym wyścigu ważne będzie odpowiednie okno zjazdu. Po wyjeździe z alei kierowca może trafić na wolny tor albo za grupę, przez którą straci kilka okrążeń. W krótszym formacie mniej czasu zostaje na odrobienie błędu po starcie. W obu przypadkach wspólna próba pokaże ekipie, ile czasu mija od odczytu danych do wydania kierowcy krótkiego, zrozumiałego polecenia. Tę część trudniej odtworzyć, gdy na torze są wyłącznie dwa własne samochody.

Kiedy Opel pojedzie o pierwsze punkty?
Pierwszy wyścig Opla zaplanowano na 16 stycznia 2027 r. na Autódromo Hermanos Rodríguez w Meksyku. W pierwotnym kalendarzu otwarcie miało odbyć się w grudniu w Dżuddzie. Po przełożeniu saudyjskiej rundy to Meksyk będzie pierwszą okazją do sprawdzenia, jak nowe samochody i format wyścigu działają wtedy, gdy stawką są punkty.
W Jarama lepiej śledzić długość przejazdów i przygotowanie zespołów do symulacji niż wyciągać wnioski z najlepszego czasu w tabeli. Jedna ekipa może sprawdzać tempo na świeżych oponach, a druga rozkładać energię na dystans wyścigu. Najbardziej wymowny dla debiutanta będzie trening, po którym Evans i Pourchaire będą wiedzieć, kiedy mogą nacisnąć, a inżynierowie będą mogli porównać, jak oba samochody zachowywały się na pełnym dystansie.
Zdjęcia i wizualizacja prasowa: Opel / Stellantis Media. Zdjęcia wykonano podczas testów w Jarama. Wizualizacja detalu pochodzi z prezentacji malowania w Paryżu.
